Zwitserland voorbeeldland Wilders?

Wilders komt in een complex internationaal regelnetwerk buiten de EU.

Wilders wil uit de EU stappen. Maar hij wil binnen andere Europese verdragen blijven, zoals de EVA, en de EER. Volgens Rob Goossens, op de Dagelijkse Standaard, blundert Wilders hiermee, want dan zou het niet meer mogelijk zijn voor Nederland om te beslissen binnen de EU, maar zit hij wel vast aan die andere verdragen, die bijvoorbeeld maken dat Nederland nog steeds onder Schengen valt en daarom immigranten uit EU landen niet kan weigeren.

Nu is het volgens mij nog niet zo eenvoudig.

Neem Zwitserland bijvoorbeeld. Dit land voert een eigenzinnige internationale koers, wat bijvoorbeeld blijkt uit het feit dat pas onlangs een nieuw belastingakkoord met Nederland is gesloten, waardoor Nederland nu informatie kan inwinnen over zwartspaarders in Zwitserland. Ironisch is het in dit verband dat het oudste bilaterare vestigingsverdrag dat Nederland sloot, het verdrag met Zwitserland was, in 1875!

Zwitserland maakt inderdaad sinds 2005 deel uit van Schengen, en staat de vrije toegang toe van EU burgers. Daarentegen heeft Zwitserland nog steeds een actief systeem van mobiele grenscontrole om de criminaliteit te beperken. Het EU land Nederland werd laatst op zijn vingers getitk door Duitsland toen het alleen maar cameracontrole wilde invoeren langs de grens. Dus het is wat dat betreft duidelijk dat Zwitserland een grotere vrijheid heeft.

Onlangs heeft Zwitserland bovendien een quotum ingesteld voor Oost-Europese immigranten. Of het land hiervoor door internationale wetgeving op de vingers wordt getikt, is mij niet duidelijk. Puur volgens de regels van Schengen zou Zwitserland die Oost-Europese immigranten namelijk niet mogen weigeren. Kritiek uit Brussel viel dan ook te verwachten, stond in het nieuwsbericht van 18 april:

In het Alpenland wordt kritiek op het besluit verwacht vanuit de EU, zo meldden Zwitserse media. De maatregel is een reactie op de stijgende immigratie uit Midden- en Oost-Europa.

Wat Zwitserland, anders dan bijvoorbeeld Nederland, niet heeft, is de verplichting om Oost-Europese immigranten na verloop van tijd een uitkering aan te bieden. Maar een toevloed van immigranten die op straat leven, kan ook zorgen voor sociale onrust, zoals we regelmatig horen in Griekenland.

Zwitserland wil ook een vertrekpremie instellen voor afgewezen asielzoekers.

De Zwitserse Volkspartij liet trouwens onlangs weten dat er teveel Duitsers in Zwitserland wonen, en gaf daarmee aan dat er in Zwitserland nog steeds een hoog ontwikkeld gevoel bestaat voor Zwitserse eigenheid. Het is in Zwitserland niet alleen een economische kwestie, maar ook een culturele. Het minarettenverbod is daar een voorbeeld van. Zou het EU land Nederland ooit van Brussel een minarettenverbod in mogen stellen? Ik denk dat iedereen het antwoord wel weet.

Wat gaat er gebeuren als er een Europese rechter oordeelt dat Zwitserland geen quotum voor Oost-Europeanen mag invoeren? Ik denk dat we het antwoord ook dan wel weten. De Zwitsers zullen een referendum houden en de uitkomst van dat referendum zal zijn dat ze weer opnieuw uit Schengen stappen.

Hoe dan ook, Zwitserland wordt het land waar Wilders maar eens goed naar moet gaan kijken.

Gratis euro's voor nieuwe DDR

Steeds meer ontwikkelingen wijzen in de richting van een groeiende drang tot het pompen van euro's in het EU systeem. De vraag waar dat geld vandaan komt en welke (schijn) economie ermee wordt gemaakt, blijft onbesproken.



Een raadselachtig bericht dezer dagen. Volgens de Spaanse krant El Pais zou de Europese Commissie in het geheim werken aan een Marshall plan van 200 miljard:

El Pais maakte gewag van een soort Europees Marshall-plan, waarbij tot 200 miljard euro gemobiliseerd zou worden via publieke en private investeringen in infrastructuur, hernieuwbare energie en spitstechnologie.

Bij El Pais wisten ze ook al welke wegen de Europese Commissie wilden bewandelen om aan dat geld te komen:

Volgens de Spaanse krant zou de Commissie op twee pistes werken om het geld bijeen te krijgen, met name via ongebruikte middelen uit het noodfonds EFSM en via bijdragen van de lidstaten voor een kapitaalverhoging bij de Europese Investeringsbank. Ook aan Europese projectobligaties zou gedacht worden.

Maar zo gedetailleerd als het bericht in El Pais ook mocht zijn, volgens de Commissie was het allemaal onzin. Dat het onzin is, ligt natuurlijk niet voor de hand. Er zijn ongetwijfeld plannen in de maak om de mysterieuse Europese geldkraan open te zetten in de geest van de Keynesiaanse theorie.

In dezelfde sfeer verscheen er een rapport van de International Labour Organisation, de ILO, een onderdeel van de VN. In dit rapport werd gesteld: De welvarende landen, en ook Europa, richten zich steeds meer op bezuinigingen en op hervormingen van de arbeidsmarkt. Waardoor die arbeidsmarkt flexibeler wordt. Maar dat heeft juist een negatief effect op de werkloosheid:

First, this is due to the fact that many governments, especially in advanced economies, have shifted their priority to a combination of fiscal austerity and tough labour market reforms. The report says such measures are having devastating consequences on labour markets in general and job creation in particular. They have also mostly failed to reduce fiscal deficits.


The narrow focus of many Eurozone countries on fiscal austerity is deepening the jobs crisis and could even lead to another recession in Europe”, said Mr. Raymond Torres, Director of the ILO Institute for International Labour Studies and lead author of the report.

Kijken we dan naar wat waarschijnlijk een grote verschuiving in de Europese macht gaat vormen: De verwachte verkiezing van Francois Hollande als de nieuwe president van Frankrijk. Een gevaarlijk man, stelt het liberale weekblad The Economist. Onder Hollande zal de staat groeien, de hervormingen zullen uitblijven en het Franse staatstekort zalalleen nog maar  af kunnen nemen door het verhogen van de belastingen:

Mr Hollande’s programme seems a very poor answer to all this—especially given that France’s neighbours have been undergoing genuine reforms. He talks a lot about social justice, but barely at all about the need to create wealth. Although he pledges to cut the budget deficit, he plans to do so by raising taxes, not cutting spending. Mr Hollande has promised to hire 60,000 new teachers. By his own calculations, his proposals would splurge an extra €20 billion over five years. The state would grow even bigger.

Maar hij wil niet alleen de Franse staat vergroten. Hij wil vooral ook de Europese staat vergroten, zo bleek uit recente uitspraken van hem:

Hollande zal onder meer pleiten voor de invoering van euro-obligaties, niet om schulden te bundelen, maar om projecten op het gebied van de infrastructuur te financieren. Ook wil de socialistische presidentskandidaat meer financieringsmogelijkheden van de Europese Investeringsbank vrijmaken. Hollande zal ook aandringen op de instelling van een belasting op financiële transacties en op de besteding van wat er van de Europese structuurfondsen nog over is.

Eerder al kondige Hollande ook aan weinig op te hebben met de 3 % regel vanuit de Europese begroting. Waar Nederland braaf zijn best heeft gedaan om de Europese regels uit te voeren, wil Hollande ook meer Europa, maar dan een Europa waarin een kunstmatige welvaart wordt gecreëerd volgens beproefd DDR model. Een nep-economie.

En die Euro-obligaties, waarmee de economische macht van Europa over de Europese landen verder wordt doorgevoerd, is ook iets wat het IMF wil. Duitsland moet niet langer dwars liggen, vindt het IMF. Met de Euro-obligaties (waardoor de Europese landen niet zelf meer de boer op hoeven voor leningen, dus slecht presterende landen ook niet meer afgerekend worden met hoge rentes) wordt de mogelijkheid voor Europese regeringen om te lenen namelijk sterk vergroot:

De zogenoemde eurobonds zouden de renteverschillen in de eurozone minimaliseren waardoor landen die moeilijk kunnen lenen op de financiele markten goedkoper aan geld zouden kunnen komen.

Dat lijkt het hoofddoel. Uit de crisis komen door nog meer geld te lenen en nog meer geld uit te geven, waardoor de crisis over zal gaan in een schijnbare staat van welvaart. Voor zo lang als het duurt. Niet presterende Europese landen worden beloond. En dit alles om het dictaat van Brussel in het zadel te houden.

Borstenbabbel

Vanavond was ik tafelheer in het programma Dichtbij Nederland van de NTR. Het ging over seks, seks en nog eens seks. Dat is niet echt een onderwerp waarover ik behendig spreek. Ook kon ik geen antwoord geven op de vraag of ik een borstenman was of een billenman. Enfin, het ging ook over de hoge hakken van de vrouw van de Turkse president, over naaktkalenders en over de eicelbank. Zoals gezegd, allemaal seks. Presentatrice Funda Müjde trok me erdoorheen.
Hier de audio.

De islamkritiek van Breivik wordt gezien als de oorzaak van zijn daden.

Uiteraard opende het NOS Journaal bij de eerste dag van de rechtszaak met de zaak Breivik. Ze deden dit, in essentie, door de ideologisch getinte uitspraken van Breivik op een rijtje te zetten. Nog nooit had het Journaal zo helder, en zonder enig tegencommentaar, op een rijtje gezet waar de islamcritici zich druk over maken; In essentie over een overname door de moslims van de Europese beschaving.

De onuitgesproken boodschap was helder: Dit is wat de islamkritiek vindt. Dit is wat Breivik doet. Oorzaak-gevolg.

Het was bijna alsof je bij de moord op Theo van Gogh uitspraken uit de koran gepresenteerd zag. O nee, dat gebeurde toen niet.

Gisteren zat de arabist De Ruiter in Pauw & Witteman om uiteen te zetten dat het 'gedachtegoed' van Breivik wel erg leek op dat van de PVV. Aanvankelijk zou Trouw journalist Eildert Mulder in het programma zitten. Die werd afgebeld toen hij al onderweg was naar de studio. Mulder heeft een boek geschreven over het gedachtegoed van Breivik. Maar hij legt niet de link met Wilders. Dat vond de redactie van Pauw & Witteman op het allerlaatst dus toch niet zo spannend.

Datzelfde Trouw publiceerde overigens een ophitsend stuk waarin gesteld werd dat de anti-islam bewegingen 'steeds sterker' geworden zouden zijn sinds Breivik:

In Amerika en Europese landen zouden in totaal momenteel 190 groepen islamofobie verspreiden. Een aantal daarvan werkt sinds drie maanden onder een soort internationale koepel, Stop Islamization of Nations (SION).

Dat klinkt misschien heel indrukwekkend. Maar de werkelijkheid is dat deze 'groepen' in de praktijk vaak niet meer zijn dan websites waarop kritische stukken over de islam gepubliceerd worden. Schandalig is natuurlijk de suggestie van Trouw dat deze vermeende 'beweging' pas vaart gekregen zou hebben door de aanslagen van Breivik.

Trouw baseert zich, zeggen ze zelf, op een rapport, en geven een link. Dat zogeheten rapport blijkt in werkelijkheid een actiesite te zijn tegen de islamkritiek. De illustratie op de kop zegt genoeg: Daarin worden Breivik en een aantal islamcritici samen gebracht in één plaatje. De islamcritici als het ware voortgedreven door Breivik in oorlogstenue. Bij de samenvatting van die kennelijk zo groeiende beweging wordt ook de LPF opgevoerd. O ja. De LPF. Een sterk groeiende anti-islam beweging. Een machtsblok van betekenis. Normaal gesproken zou een journalist dan al genoeg weten, maar Trouw blijft maar deftig over een 'rapport' spreken. En waarom? Omdat het om politiek gaat. Het bestrijden namelijk van de bedreigende golf van islamcritici.

Het is overigens ook nog eens de verdediging van Breivik die wat dit betreft geen olie, maar benzine op het vuur gooit door een reeks van getuigen op te roepen die niet iets zullen zeggen over de feitelijke gang van zaken, maar over de vermeende ideologische achtergrond van Breivik. De gedachte hierbij is; Breivik staat niet alleen. Hij heeft vele strijdmakkers.

De advocaten lieten dit met zoveel woorden zelf weten:

Breivik's lawyers said before Easter they plan to call radical Islamists and right-wing extremists to testify during the trial in an attempt to show that there are other people who share his world view.


Lippestad said the point is to prove that there is a narrow group of like-minded people who "look at things the same way, who are of the opinion that we are in war, the Muslim and the Christian world."

De islamcriticus Bruce Bawer werd ook opgeroepen. Hij schreef er een interessante blog over. Zijn analyse over de complete lijst van getuigen is duidelijk. Die lijst wordt gedomineerd door islamkritische schrijvers:

But the list is dominated by writers – specifically, writers who have been publicly critical of Islam. The pseudonymous “Fjordman,” many of whose articles Breivik included in his so-called “manifesto.” Walid al-Kubaisi, a Norwegian-Iraqi author with a website called Enlightened Muslims. Contributors to each of the major blogs in Norway that discuss Islam from a critical perspective: Rita Karlsen of Human Rights Service, Ole Jørgen Arnfindsen of Honest Thinking, Hans Rustad of document.no.

Kennelijk denkt Breivik dat het in zijn voordeel is als hij zichzelf presenteert als de voorman van een leger aan geweldsarme  schrijvers over de islam. Het zal, als zij als getuige worden opgeroepen, de media weer veel voer geven om te stellen dat, op de een of andere manier, Breivik mogelijk werd door de islamkritiek. En dat zal dan misschien een eerste stap worden om diezelfde islamkritiek de mond te snoeren. Overdreven? Niet echt. Bawer zette al wat voorbeelden op een rijtje. Het gaat hier om schrijvers die door de rechter op hun vingers werden getikt vanwege het uiten van hun mening. Iets waarover in diezelfde media, vermeldt Bawer, dan weer weinig opschudding was:

In recent years, the Western world has grown used to seeing writers hauled before official tribunals – Mark Steyn in Canada, Oriana Fallaci in Italy, Elisabeth Sabaditsch-Wolff in Austria – invariably for criticizing Islam. It doesn’t help that the mainstream media almost always report on these actions as if they were anything but sensational: they’re treated as ordinary, reasonable, and legitimate judicial proceedings.

Net zo min als dat het in diezelfde media als opmerkelijk werd geacht dat bijvoorbeeld de islamkritische blogger Fjordman zijn baan kwijtraakte omdat zijn stukken waren opgenomen in het manifest van Breivik.

Een gevaarlijke ontwikkeling, al met al.

Breivik, succesproduct

Wie een product te verkopen heeft vandaag de dag, stuit al gelijk op een groot probleem; Hoe krijg ik aandacht? Met de komst van steeds meer media opties, is het heel eenvoudig om de aandacht te krijgen van een enkel mediading. Het is zelfs onmogelijk om ongezien te blijven. Maar het is praktisch onmogelijk om een totaal doorbraakmoment te krijgen. Het kan wel. Media zijn tenslotte mechanisch aan te sturen apparaten. Ze hebben bovendien de neiging elkaar te volgen. Je moet alleen de sleutel vinden om ze aan te krijgen en daarvoor moet je slim zijn.

Breivik heeft bewezen hoe het kan.

Enerzijds is het enge aan Breivik dus dat het zo makkelijk te doen bleek. Waarschijnlijk heeft hij het zich nog veel te moeilijk gemaakt, met die acht of negen jaar voorbereiding. Maar Breivik was dan ook een pionier. Hij was gul met zijn kennis over de werkmethode. Die kennis heeft hij in alle details op het internet geplaatst. Voor een opvolger zal het nu een stuk makkelijker zijn.

Je hoeft nu maar de tv aan te zetten, of (die heb je ook nog) de krant open te slaan, of naar Google nieuws te kijken, om te weten: De marketingmethode van Breivik is een enorm succes.

Werkelijk alles willen we van hem weten. Huilde hij? Op welk moment? Waarom huilde hij op een ander moment niet? Gaat hij spreken? Wat mag hij zeggen? Wat gaat hij niet zeggen? Komt hij met een nieuw boek? Wat zal daarin staan?

Breivik laat ook zien dat je je helemaal niet geliefd hoeft te maken om aandacht te krijgen. Je kunt je net zo goed gehaat maken. Gehaat is misschien zelfs beter. De haat fascineert, houdt de mensen bezig. Kijk maar hoeveel mensen nu nog willen weten over Hitler. Hoe kan een zo slecht mens bestaan? Daar willen we alles van weten. En een aantal van die mensen worden dan vanzelf volgelingen. Want iemand die zo gehaat is, dan maak je jezelf toch wel weer heel interessant als je hem gaat volgen.

Daarom is het ook wachten op de eerste Breivik volgelingen. Het is eigenlijk nog vreemd dat ze zich niet hebben laten zien. Voor de rechtszaal bijvoorbeeld. Vrouwen die zeggen dat ze van Breivik houden. Dat hij hun redder is. Mannen die zeggen dat ze in naam van Breivik gaan handelen.

Ik verzin het nu. Maar als je iets verzint, dan gebeurt het ook.

De steeds weer getoonde gruwelen van 11 september hebben een hoop volgelingen opgeleverd. Ze waren allemaal een beetje sukkelig. Londen en Madrid waren dan misschien nog wel aardig, maar de meeste bommetjes hadden bij lange na niet die sensatie van de angst voor de terreur als gevolg gehad. Het had net zo goed niet kunnen gebeuren. Dat is wel weer een sneue gedachte als je nagaat dat de sukkels in kwestie er wel voor dood zijn gegaan.

Breivik is helemaal niet dood gegaan. Waarom zou hij. Levend blijkt hij meer te kunnen dan dood. Hij denkt vooruit. Nu hij de aandacht van de wereld heeft door kinderen dood te schieten, kan hij op deze aandacht nog wel heel veel verder met zijn boodschap dat we leven in een multiculturele dictatuur en dat de islam ons gaat overnemen.

Hij maakt er ook de islamcritici mee belachelijk, stelde Daniel Pipes al eens. Maar wat kan Breivik de islamcritici nu schelen. Het gaat Breivik om Breivik die in zijn eentje de overval van de islam gaat tegenhouden, en wel volgens de succesvol gebleken methode Breivik. Onder het mom: Een anti-held is net zo goed een held. En Breivik wordt daarbij gedreven door een toch vrij zeldzaam grote overtuiging aangaande zijn eigen bijzonderheid.

Want laten we wel wezen. Dat iemand huilt in het openbaar is allang niet bijzonder meer. Huilen drijft de kijkcijfers omhoog en is dus zeer gewenst. Dat mensen uiteindelijk vooral ontroerd zijn door zichzelf, en door het moment dat ze de aandacht van de media hebben, weten we ook allang. Maar dat iemand daarbij zo nadrukkelijk niets faket, en dat hij onbewogen blijft bij de beelden van zijn slachtoffers en bij de opgenomen stemmen van de mensen in doodsangst, en dat hij wel moet huilen als hij zichzelf ziet in zijn eigen filmpje, dat is toch dermate schaamteloos, dat is nog niet eerder vertoond.

Het is niet alleen een vertoon van slechtigheid. Het is ook een vertoon van zelfstandigheid.

En dat fascineert dus. En roept niet alleen nog meer haat op, maar ook bewondering. Je zal daar maar staan. Vervuld van haat. Velen zijn vervuld van haat. Velen zullen zich in Breivik herkennen. Natuurlijk, met een dubbel gevoel. Maar aan zo'n dubbel gevoel kun je iets doen.

Alles aan Breivik is weerzinwekkend. Maar het meest weerzinwekkende aan hem is zijn succes.

Breivik, aanval op de islamkritiek

Fjordman, de Noorse blogger wiens teksten een flink deel uitmaken van de inhoudelijke rechtvaardiging van Breivik in diens manifest, is bang dat de rechtszaak voor een belangrijk deel een politieke rechtszaak gaat worden. Daarin zal niet de narcististische psychopaat Breivik terecht staan, maar de anti-islam subcultuur op het internet.

Fjordman stelt dat Breivik vooral zichzelf als middelpunt van de wereld ziet. Alles wat Breivik doet of overkomt is van het ultieme belang voor de revolutie die hij voorstaat. Hij is er het middelpunt van, schrijft Fjordman:

He mentions his favorite candy and ranks this as proper rewards for incredibly brave military operators like himself. Breivik is convinced that his personal habits of watching TV, drinking coffee and eating candy are of genuine geopolitical significance due to his own immense importance, and because they strengthen his battle morale as the perfect knight. He is vain, and had plastic surgery on his face.

Dat element zou centraal moeten staan in de rechtszaak. En niet de islamkritiek die zou leiden tot het soort daden dat Breivik pleegde. Maar de lijst van getuigen voor de rechtzaak is volgens Fjordman bijzonder bizar, en duidt erop dat niet zozeer Breivik de verdachte is, maar weldegelijk die islamkritiek. Zo schrijft hij:

The other witnesses include survivors from the terror attacks and members of the police, the Islamic terrorist supporter Mullah Krekar, the former leader of the Progress Party Carl I. Hagen, one well-known neo-Nazi as well as some self-appointed experts on “right-wing extremism.” The witness list keeps expanding and growing more bizarre. The trial unfortunately looks set to become a circus — Circus Breivik.

Fjordman verwijst in een van zijn stukken ook door naar een interessant opinie artikel dat in The New York Times stond. Daarin wordt uiteen gezet dat Breivik eigenlijk helemaal niet zoveel gemeen heeft met die islamcritici. Wat Breivik voorstaat in zijn manifest is vooral een nieuwe christelijke doctrine, gemodelleerd naar Al Qaida.

Zeker, wordt in dat stuk gesteld, er zijn duidelijke dwarsverbanden tussen Breivik en de anti-islam beweging op het internet:

While Mr. Breivik’s violent acts are exceptional, his anti-Islamic views are not. Much, though not all, of Mr. Breivik’s manifesto is inspired by a relatively new right-wing intellectual current often referred to as counterjihad. The movement’s roots go back to the 1980s, but it gained substantial momentum only after 9/11. Its main home is the Internet, where blogs like Jihad Watch, Atlas Shrugs and Gates of Vienna publish essays by writers like Robert Spencer, Pamela Geller, Bat Ye’or and Fjordman, the pseudonym for a Norwegian blogger. Mr. Breivik’s manifesto is replete with citations of counterjihad writers, strongly suggesting that he was inspired by them.

Maar het is maar zeer de vraag hoe belangrijk die anti-islam teksten nu eigenlijk waren voor Breivik. Hij sleept ze er her en der bij, maar zijn woede geldt niet zozeer de moslims, die Europa zouden bedreigen. Zijn woede geldt in de eerste plaats de multiculturele elite, de culturele marxisten die de dienst uitmaken in Europa. En om die te bestrijden heeft Breivik zich een ideologie en een strategie aangeschaft die het spiegelbeeld is van Al Qaida:

Indeed, the more belligerent part of Mr. Breivik’s ideology has less in common with counterjihad than with its archenemy, Al Qaeda. Both Mr. Breivik and Al Qaeda see themselves as engaged in a civilizational war between Islam and the West that extends back to the Crusades. Both fight on behalf of transnational entities: the “ummah” — or “community” of all Muslims — in the case of Al Qaeda, and Europe in the case of Mr. Breivik. Both frame their struggle as defensive wars of survival. Both hate their respective governments for collaborating with the outside enemy. Both use the language of martyrdom (Mr. Breivik calls his attack a “martyrdom operation”). Both call themselves knights, and espouse medieval ideals of chivalry. Both lament the erosion of patriarchy and the emancipation of women.

Dat lijkt me een terechte analyse. Met name wie 'boek 3' leest in het manifest van Breivik, het deel waarin de strategie wordt uiteengezet, op zijn mechanische, totaal niet inspirerende wijze, ziet niet alleen de vele verwijzingen naar Al Qaida, maar ziet ook dezelfde taktiek: Er moeten slapende cellen zijn in Europa. Deze mogen geen electronische contacten hebben met elkaar, vanwege de veiligheidsdiensten die alles afluisteren. Ze dienen optimaal getraind te zijn. Breivik levert een lange lijst van doelen aan, en komt met gedetailleerde informatie over het maken van bommen en het verkrijgen van wapens. De aanslagen van 11 september noemt hij in strategisch opzicht een voorbeeld.

Maar deze strijd, daar kom je al lezende steeds meer achter, is niet gericht op het elimineren van de moslims, maar op de deconstructie van de Europese beschaving. Althans, zijn oordeel over de bestuurders, en de leidende personen bij de media is telkens: Doodstraf. De gebouwen moeten opgeblazen worden waarin deze bestuurselite zich bevindt. De elite zelf moeten worden geëxecuteerd. Precies, zoals hij het zelf ook aanpakte.

En dan moet er een nieuwe conservatieve, maar vooral christelijke elite komen die het gezag overneemt. Dit moet een 'mannelijke' cultuur worden, met een bevelstructuur. Maar hoe dit plaats zal moeten vinden, daarover laat de anders zo op details gerichte Breivik zich niet uit.

Zijn plan is vooral gericht op de vernieting van het Europa zoals we dat nu kennen. Maar verder weet hij het niet zo goed. Hij heeft dan wel beperkte gebieden aangegeven buiten Europa, waar de moslims mogen bestaan, maar hoe deze toestand gehandhaafd zou moeten worden, dat geeft hij ook niet aan.

Het houdt dus eigenlijk allemaal op bij de destructie. En vooral in die zin is Breivik meer Al Qaida dan islamkritiek.

Maar hier zal het vast niet over gaan in die rechtszaak, die vooral in het teken zal staan van de wraak van de in Noorwegen opppermachtige sociaal democratie. Zonder dat het als 'wraak' benoemd zal worden, want dat soort taalgebruik past niet bij deze elite.

Breivik, de narcist

Het meest scherpzinnige stuk over Breivik verscheen op 10 april op de site Gates of Vienna. Het is van de hand van Fjordman, de blogger die zijn lot verbonden weet aan dan van Breivik, sinds de aanslagen in Noorwegen. Veel essays van Fjordman werden namelijk onderdeel van het manifest van Breivik. De grondige stukken van Fjordman zijn een structureel onderdeel van het manifest dat Breivik via Facebook de wereld in slingerde. Fjordman werd aanvankelijk gehoord als mogelijke mede-verdachte door de Noorse politie.

In een kranteninterview besloot Fjordman zijn identiteit vrij te geven. Het bleek de 36-jarige Peder Jensen te zijn, een academicus die zijn master-scriptie schreef over de Iraanse bloggerscultuur. Nadat hij zijn identiteit had prijsgegeven raakte hij zijn baan kwijt.

Jensen is ook opgeroepen als getuige in de rechtzaak tegen Breivik. Wat een vertoon van narcistische ijdelheid deze rechtszaak gaat worden blijkt alleen al uit de glamourfoto's die de advocaten van zichzelf lieten maken. Hoe durf je, in het aanzicht van al die vermoorde kinderen. Ook ijdel is de vader van Breivik, die het nodig vindt om nu te laten weten dat hij dacht aan zelfmoord toen hij het hoorde, van zijn zoon, waaraan hij nooit enige aandacht had geschonken overigens. (Voer voor psychologen ook weer.)

De zaak zal nog maanden duren, een uitspraak wordt pas verwacht in juli. Het zal van begin tot eind spektakel worden, dat staat vast.

Fjordman stelt dat de rechtszaak voor een belangrijk deel ook een politieke rechtszaak zal worden tegen de islamkritische beweging. Hij leidt dit af aan de getuigen die worden opgeroepen. Volgens Fjordman is de ideologische achtergrond die Breivik heeft opgevoerd totaal irrelevant. Breivik, stelt Fjordman, is in de eerste plaats een narcist. En een psychopaat die voor zijn daden een politieke verontschuldiding aanvoerde, maar die is totaal niet relevant.

Het lastige aan die bewering is natuurlijk vooral dat die van Fjordman zelf komt. Fjordman laat daarmee de verdenking op zich dat hij zijn straatje schoon wil vegen. Hij, en de anderen van wie de stukken zijn overgenomen in het manifest, zouden eigenlijk de laatsten moeten zijn die Breivik willen de-politiseren. Tegelijkertijd is het natuurlijk heel logisch dat Fjordman nu nog maar één onderwerp heeft om over te schrijven, en dat is Breivik. Hij kan niet anders dan analyseren. De moorden die Breivik pleegde zijn recht in zijn gezicht geslagen.

Daarbij begeeft hij zich op een andere manier op glad ijs. Jensen/Fjordman is geen psychiater, dus zijn psychiatrische duiding van Breivik is per definitie amateuristisch. Dat blijkt wel uit het feit dat hij in een eerdere analyse stelde dat Breivik schizofreen is, terwijl hij nu weer op de lijn zit dat Breivik een narcistisch zou zijn. Overigens moet daar wel aan toegevoegd worden dat Fjordman niet zomaar wat zegt. Hij bestudeerde bijvoorbeeld het uitgelekte psychiatrische rapport, waarin de psychiaters tot de conclusie kwamen dat Breivik niet toerekeningsvatbaar was. Een belangrijk element daaruit was dat Breivik afwisselend in de ik en in de wij vorm bleek te spreken. Het was, om het maar even plat te zeggen, onduidelijk in welke wereld hij zich bevond.

In een later psychiatrisch rapport zou, zoals bekend, weer geconcludeerd worden dat Breivik wel toerekeningsvatbaar was.

Met het concept 'narcisme' houdt Fjordman dat nu in het midden. Een extreem narcistische persoon kan gek zijn, maar hij hoeft het niet te wezen.

Bij het concept 'narcisme' past ook alles in het plaatje. Wat mij bijvoorbeeld opviel was dat Breivik in de rechtszaal zijn gezicht niet bedekte voor de camera's, zoals je bijna altijd ziet bij criminelen, maar dat hij zich zelfs in opperste ijdelheid naar de camera's keerde. Hij zoekt letterlijk de camera's op. Deze rechtszaak zal voor hem dan ook één groot feest worden. Hij zal alles doen om het te rekken. Vandaar bijvoorbeeld dat hij nu aan gaat komen met de idiote stelling dat hij zegt onschuldig te zijn omdat hij handelde uit zelfverdediging. Totale nonsens natuurlijk, iedereen weet dat, en toch zullen de rechters zich verplicht voelen deze opmerking te behandelen. Voor Breivik een bewijs van zijn macht.

Het is dus een interessante en rake stelling van Fjordman in zijn laatste blog over Breivik. Hij deed het allemaal omwille van de persoonlijke aandacht en slaagde daar wonderwel in:

What is most disheartening, however, is that Anders Behring Breivik probably did all of this to gain personal attention, which he will now get in spades. He will be at the center of attention and the name on everybody’s lips, a dream come true for a narcissist.

Wat daar nog aan toegevoegd kan worden is de aard van de daad. Breivik profileert zich in zijn manifest als een vijand van de islam. Hij heeft er een soort draai aan gegeven door te zeggen dat de kinderen die hij vermoordde de nieuwe sociaal democratische elite zouden worden. En dat deze elite de islam in Europa weer nieuwe kansen zou geven.

Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Als je echt een oorlog tegen de islam in Europa zou willen voeren, dan had Breivik moslims moeten doden. In dat geval had hij, net als bij het door hem kennelijk zo bewonderde Al Qaida, de aandacht van de moslimwereld naar zich toe getrokken. Dat is nu nauwelijks het geval geweest. Met het vermoorden van die kinderen op dat Noorse eiland, richtte Breivik puur de aandacht op zichzelf. Het ging telkens om de vraag: Hoe kun je zo gestoord zijn dat je zoiets doet?

Misschien dat de komende rechtszaak, zoals Fjordman vreest, vooral een politieke rechtszaak zal worden waarin de islamcritici terecht staan. Het zal Breivik allemaal worst wezen. Het gaat hoe dan ook om hem. Hij zal nog heel veel recht in de camera's kunnen kijken en statements kunnen maken die in al hun grilligheid de aandacht van de wereld zullen trekken.

Dat, en het feit dat zovelen in dit felle licht hun momentje mee zullen pikken, allemaal dus ten koste van die vermoorde kinderen, maakt het allemaal nog walgelijker dan het nu al is.